Mesele Bundan İbaret...(arpacık Kumruları)

canımın acıyan yanını bilir misin ya her defasında tetikleyen öfke mi nevrim dönüyordu, gözüm yılıyordu kuruntucu rüzgârlar esiyordu yüreğime doğru içim içimi yedikçe kemiriliyordu ve geçiyordum düşüne düşüne Arpacık kumrularını Sahi tanır mısın onları…(küçük ve zarif'tirler) Neyse…. ben ölüme yaklaşıyordum ölüm benden uzaklaşıyordu soğuk mermerlerin bağrında ölüme duyduğum aşk, alevinde yaktıkça küllerinde yaşatıyordu… devirmeden devrimdi sanki beklemeden sevmenin ihtilali ve ihtimali bir pâye dönmelerin incinir yoklukta sağlam bir dala tutunmak belki pamuksu ipliğe bağlıyordum salıncakları kopuyordum küstükçe hayattan düşüyordum çıkrığı kırılgan kuyulara adaklarım tutmuyordu özlüyordum elbet hayrı, şerri biliyordum; mesele bundan ibaret kayboluyorduk sisler ardından duman yalçın bir dağ geçiyordu, sonra bir fundalık aramızdan bekliyorduk… canımın acıyan yanını bilir misin ya ruhumda biriken şu asırlık göletleri sancısı gövdemde tutuşuyordu gemilerin cayır cayır okyanuslara gömülüyordu yelkenler ki ardından zedelenişi gözbebeklerimin dirayetime gölge düşürüyordu ve geçiyordum düşüne düşüne Arpacık kumrularını Sahi bilir misin onları…(tıpkı güvercinlere benzer) Neyse… kimseden yana olmuyordu zaman ürkek sıfatlara bürünüyordum her posta istasyonlarda kol geziyordu ayrılık gelen hüznü bırakıp giden huzuru alıyordu kadeh kadeh zehrini sunuyordu akrepler vakit kayboluyordu kimsesiz koyların aynalarında bir kar düşüyordu bir siyah figür eriyordu dolunay zamanı gün batımından az evvel yoksul bakışlarımdan kalkıyordu mahzun martılar hazırlıksız yakalanıyordum ellerimden düşüyordu kesilmiş bilet yani anlayacağın; mesele bundan ibaret gidiyorduk sessiz adalardan kapkara bir tren geçiyordu, sonra bir vapur aramızdan kayboluyorduk… canımın acıyan yanını bilir misin? ya soluğunla dövüşmek gırtlağında her yeni gün dizginlenmez nefretimin atları doğuyordu utanca batırmadan kırıyordum ayaklarını öz/nedir biliyordum yalın kelimelerin haline içerliyordu cümle sıradan sözlerim, görüyordum ve geçiyordum düşüne düşüne Arpacık kumrularını Sahi… sever misin onları? …(tüm bahçelerin yerli kuşlarıdır) Neyse… sesimi kıstığımda ciddi terfi otoriteye duyduğum saygıydı kocaman olmuş gözlerim burnumdan soludukça, benzimde soluyordu karanfiller acıya göz yaşından başka gül dökecek halim yoktu yoktu hadi hesabı içimde yıkılan köprülerin kalp çırpınmalarım yaşadığımı anımsatsa da kafamda yüreğim kadar meşgul ızdırabı nağmeye döktüğüm geceden az evvel akça umutlarımın defterleri dürülüyordu çaresizce sıkılan yumruklar gibiydi bu illet nereye varacağı bilinmeyen; mesel bundan ibaret öfkeleniyorduk ne el ne aman fırtına kuşları bir yel geçiyordu, sonra bir tufan aramızdan üzülüyorduk… canımın acıyan yanını bilir misin? ya içinde efkar tüten sineyi köşkümü vaat edilmiş zamanın bozuluyordu akçeleri küçük imalarım büyük nefret kusuyordu türemiş kederler yığılıyordu avuçlarımda ve geçiyordum düşüne düşüne Arpacık kumrularını Sahi… görmez misin onları (sevdiklerini ölse de terk etmezler) Neyse… bir galibiyetle bin mağlup oluyordum kimi sesli kimi sessiz, çığlıklarım soruyordu neye yarıyordu cevabı gecikmiş son noktalar ciddi dirayet gerektiren sadakatin sükutu çınlayan kollarındaydım ve ünlem cızırdayan nağmelerden beş mil ötede tatlı sularda körelttiğin hevesti körlüğüm kırıklarının içinde gizliydi falakalar ya izlerin örtbas edemediğin morluğu duruyordu hep uygarlık sanki uyluk kemiğinde filizleniyordu ilk değildi elbet bu zillet bin yıldır aynı hikaye; mesele bundan ibaret oluk oluk akıyordu kan yaramızdan limon sarısı bir taksi geçiyordu, sonra bir kadın aramızdan ölüyorduk… (Arpacık kumruları ve ben) Sahi… Sahi, Neyseee