غزل شمارهٔ ۳۹
ه هاتف اصفهانی
0
Altın Yaprak
دل عشاق روا نیست که دلبر شکند
گوهری کس نشنیده است که گوهر شکند
بر نمی دارم از این در سر خویش ای دربان
صد ره از سنگ جفای تو گرم سر شکند
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş