Mevsimsiz

Bir papatya çığlığıydı gülüşün... Yürüdüm... Tahta köprülerden geçtim gıcırdayan melodilerle Ben sussam, susardı gecede çınlayan sesi guguk kuşunun Durmuyorsa yüreğim `Ha gayret! ` diyorsa boyuna Ben herşeye ragmen güneşi selamladım penceremden koştum, bağırdım kendi sesime sağırdım kendime ağırdım işte öylece duruyordu herşey Her güzel şey... Sen de kalıyordu Alev alıyordu Adım, sesim, nefesim Öyle sarı, öyle kırmızı, öyle sıcak yanıyordu herşey yanıyordu seninleyken düşüncem Bir yanğın artığıydı gülüşün. Mevsimi değildi artık papatyaların.