Kırık Ay Basmaları

ışıklar tek tek yanarken yırtılıyor gökyüzü iklimini şaşırmış yağmurlar vakitsiz yağıyor vuruyor y/önümü yokluğunda düşe kalka acıya sarıyorum yüzümü gecenin fitilindeki alacakaranlık oyun kurar gibi her akşam demir atıyor yüreğime eritiyor uykumu çatlayan nefesim bu aralar güneşi geç batıyor şehrimin kırık ay basmaları çarpıyor deli divane sürüklüyor gidişlerin bitişlerini çığlık rüzgârları yeniden başlıyor boğazımı yakan figân -göğüs kafesimden sıyrıldığın gün kuşatmıştı soluğumu arsız hüzünbazlar- sınırlarımı zorluyor tenhalığımın kıvılcımları yıkarak geçiyor pişmanlığın gürültüsü nefesimin üzerine sağılıyor şehrin soğukluğu siyahi düşlere sürüklüyor gecenin kör noktası başıboş bırakılmış sevdam çaresizlikle vuruluyor düğümlenirken savrulan kırılganlıklarım buz tutuyor dinmeyen gözyaşlarım akıp giden zamanı devşirmek geçiyor içimden nafile, yol vermiyor bir ters bir düz giden üryan kimliğim gözlerime kaygan ağıtlar bağışlarken zencefil kıyametler uyutuyorum sol yanımda bir bilsen kaç parçaya bölünüyor yitip giden yüzün dört bir yandan kederler tutunuyor dünden kalan her şeye tavaf ederken hayat, öğütemiyorum sensizliği bugünü yarına düğümlerken sürükleniyor mevsimler yüreğime aralıksız kızıl kar yağıyor...