Turna Bakışlı Kadınlar

kaç kadın ömrüne ağlar kaç kadın sokak ortasında vurulur/ iç içe geçmiş ömrünün sızılı zindanında gözlerinin siyahından tuvale düşer ağı içindeki ağlayan gül gözlerine yamalanır sessizliğinin ve çaresizliğinin zemherisinde hoşgörü dalga dalga lekelenir mağrur bakışlarında gözlerindeki çocuk telaşı gülümseyiş can çekişir kadınlığını bilemeden... dövülürsün sokak ortasında, yumru yumru düğümlenir boğazında azap ağulu sarmaşıklar dolanır gözbebeklerine gül yüzüne feryat figan dağılır acı kavruk canın yığılır eriyen mum gibi canından can çekilir yasın boğar cehennem misali saçlarından süzülür yağmalı kahır titrersin... ömrün vefasızlığın sarkacında susar yüreğine tutunamaz umut avuntuları kendi gölgen güneşe set olur yorgun kolların masum göğsünde zakkumlanır kanadın kırılır suç duyurularıyla vurulursun sokak ortasında adın sızı kalır... b/aktığın yerden taşar çocukluğunun şeker toplayışları, kahrolursun, yüzüne bedenine asılır mor halkalar düğümlenir makûs talihin kırık aynalara ezilirsin... yolunu kaybederken hayat suyun umutların çalınır renk değiştirerek hıçkırıkların karışır talan kalbine alnının ortasından vurulur düşlerin hapsolursun kendi sırrında siyahı ebrulaştırmak isterken pür cemalinde yürek nidalarına kül döker turna bakışların kelepçelenir umutlarındaki mahzun çiçek sulanır ulvi gözyaşlarınla toprak sarılırsın çocuklarına... ana ocağının çatısının altındaki yıldız, söndürür mü ışıklarını gülümseyişinde çaresizlik unutturur mu rüzgâr kirpiklerine düğümlenen esareti dilinde tütsülenir mi ağıt parmağındaki nişan yapar/mı seni halkalı köle... /Yaşamak kolay, insan olmak zor umudun rengi çok, o renklerde kadının yeri yok/