شمارهٔ ۱۷۷

احساس مبدل شد و محسوس همان است صد شمع فزون سوخته فانوس همان است دل کافر دیر است ز لبیک چه حاصل گر زمزمه دیگر شده ناقوس همان است لب بر لب او دارم و حسرت کش عشقم دلبر به کنار و هوس بوس همان است با رب چه علاج است پریشانی دل را زلفش به کف و خاطر مأیوس همان است از دوست به کونین نگردیم تسلی این هر دو به دست و کف افسوس همان است خیزد ز دری هر نفس آوازه ی دولت کاووس شد و زمزمه ی کوس همان است زاهد چوکند جامه ز مصحف مفریبید ای ساده دلان خرقه سالوس همان است در بارگه پادشه عشق حزین را سر خاک شد وذوق زمین بوس همان است