شمارهٔ ۲۶۴

بی کس تر ازین عاشق دل خسته کسی نیست عمری ست که بیمارم و عیسی نفسی نیست شورافکن مرغان اسیر است خروشم دلگیرتر از سینه چاکم قفسی نیست تا چند توان داد نفس بیهده بر باد چون نی همه فریادم و فریادرسی نیست گوشی به خروش من و دل دار که فرداست زین قافله رفته صدای جرسی نیست همراه رقیبان مگذر از سر خاکم ما را ز وفای تو جز این ملتمسی نیست خجلت زده برق درین دشت سرابم در مزرع بی حاصل من خار و خسی نیست در محفل این مرده دلان شمع مزارم می سوزم و از سوز من آگاه کسی نیست عیب و هنر از لوح جهان هر دو ستردند عاشق چه عجب گر نبود بوالهوسی نیست پوشیده حزین از شب ما صبح رخ خویش دل با که نفس راست کند همنفسی نیست