شمارهٔ ۴۴۲

به عهد بی وفایان آشتی رنجیدنی دارد ز بوی گل دماغم فکر دامن چیدنی دارد ز هم چون بگسلد شیرازه دفتر بهاران را ورق گرداندن برگ خزان هم دیدنی دارد به کار هستی بی اعتبارش حیرتی دارم که صبح باد پیما فرصت خندیدنی دارد دل تفسیدهای دارم ز مخموری بیا ساقی به کشت تشنگان ابر قدح باریدنی دارد هوا شبنم فشان شد از بهار و خاک تردامن کنون در پیش پای توبه ها لغزیدنی دارد کند قمری ز سرو و بلبل از گل قصه پردازی دهان نغمه سنجان چمن بوسیدنی دارد حزین افسانه کوته کن گران خوابان غفلت را سخن چون پرده را نازک کند سنجیدنی دارد