شمارهٔ ۵۱۷

ز مرد کار دل روزگار می لرزد کمر چو راست کنم کوهسار می لرزد خروش بحر هماغوش اضطراب کف است ز ناله ام فلک بی وقار می لرزد به سرد مهری ایام تکیه نتوان کرد برون ز سنگ چو آید شرار می لرزد شود چو ریگ روان کوه غم سبک تمکین به سینه ای که دل بی قرار می لرزد ز آمد آمد ساقی مرا نلرزد دل به حالتی که سرم از خمار می لرزد غرور و عجز من و یار روبرو شده اند دل سپهر درین کارزار می لرزد شود ز غیرت همکار کارها مشکل ز خامه ام کف گوهر نثار می لرزد کسی مباد ز مهر و وفای خویش خجل تو رفتی و دل امیدوار می لرزد به کوهکن ننمایی قیاس کار مرا ز بستن کمرم کوهسار می لرزد مباد زلف رقم راکنی شکسته حزین تو را قلم به کف رعشه دار می لرزد