شمارهٔ ۵۳۷

بی تو در پیرهن نامیه خار است بهار چشم مخمور تو را گرد و غبار است بهار به تمنای تو ای نسترن آرای بهشت پای تا سر همه آغوش و کنار است بهار بس که دنبال تو ای سرو خرامان گشتهست پایش از شبنم گل آبله دار است بهار رنگ ازو بوی از او حسن و لطافت همه او بیخود از جلوه ی آن لاله عذار است بهار تکیه بر بستر نسرین و سمن نتواند بس که از دست غمت زار و نزار است بهار آن قدر نیست که گل ساغر می را بکشد حیف و صد حیف که بی صبر و قرار است بهار سرو رعنای مرا حله طراز است چمن ماه زیبای مرا آینه دار است بهار غنچه در پوست نگنجید ز تأثیر نسیم زاهد از خرقه برون آی بهار است بهار شعله خوی تو حزین آفت گلزار نگشت جگرش داغ از آن لاله عذار است بهار