شمارهٔ ۶۹۷

دو روزی کز قضا بایست با این کاروان باشم مرا کم قیمتی نگذاشت بر طبعی گران باشم به قید سخت رویانم ملایم طینتی دارم چو مغز از چرب و نرمی در شکنج استخوان باشم در آب و گل نشاند از باغ جان قدسی نهالم را فلک می خواست چون گل دست فرسود خزان باشم سر تسلیم و خاک عجز و آداب رضاجویی اگر باید که دور از کوی آن آرام جان باشم درین غربت به افسونهای مهر آشنارویان اگر بندم دلی از بی وفایان جهان باشم نیندازم به فرش سنبل و گل طرح آسایش درین بستان سرا هم مشرب آب روان باشم نمی باشم زیان خواه کسی چون شمع در محفل اگر باشم زیان خویش و سود دیگران باشم ز همراهان ندارم بار منت یک سر سوزن درین وادی چه افتاده ستاز خواری کشان باشم دلم رنجد حزین ازگفتگوی صورت آرایان اگر سنجد لب معنی حدیثی ترجمان باشم