شمارهٔ ۲۸۴

خیز تا امروز با هم ساغر صهبا کشیم خویش را دامن کشان تا دامن صحرا کشیم باغ و بستان دلکشست و کوه و صحرا هم خوشست هر کجا گویی بساط عیش را آنجا کشیم کس چرا از دست دنیا ساغر محنت کشد ساغری گیریم و دست از محنت دنیا کشیم ساقیا میخانه دریاییست پر ز آب حیات جهد کن تا کشتی خود را در آن دریا کشیم نازنینان سرکش و ما در مقام احتیاج جای آن دارد کزیشان ناز استغنا کشیم چون ز حال زار خود پیش تو نتوان دم زدن گوشه ای گیریم و آهی از دل شیدا کشیم ای رقیب سنگدل زین خشم و کین بگذر که ما ناز رعنایی ز یار نازک رعنا کشیم فکر خوبان کن هلالی فکر دیگر تا بکی خود چرا بر لوح خاطر نقش نازیبا کشیم