شمارهٔ ۳۳۷

روزم از بیم رقیبان نیست ره در کوی او شب روم لیکن چه حاصل چون ببینم روی او او بقتلم شاد و من غمگین که گاه کشتتم ناگه آزاری نبیند ساعد و بازوی او دارد آن ابرو کمان پیوسته بر ابرو گره از گره گویی بهم پیوسته شد ابروی او من که در پهلوی او خود را نمیخواهم ز رشک دیگری را چون توانم دید در پهلوی او گرچه بس دورم ولی هر جا که منزل میکنم می نشینم رو به کوی یار و خاطر سوی او ما چو از هر سو به خاک کویش آوردیم رو بعد ازین روی نیاز ما و خاک کوی او تا هلالی را فراقت چنگ بزم درد ساخت ناله دیگر برون می آید از هر موی او