شمارهٔ ۱۱۴

زهی شمایل موزون و قد دلبندش که هر که دید رخش گشت آرزومندش گر او در آینه و آب ننگرد زین پس کسی نشان ندهد در زمانه مانندش در آن نفس که لبش در حدیث می آید روان همی شود آب حیات از قندش چو باغبان به قدش بنگرید هر سروی که دید بر لب جویی ز بیخ برکندش تو آن سعادت بند قباش می بینی که هست با قد او سال و ماه پیوندش به خون لعل چنان تشنه ام که نتوان گفت ز رشک آن که زند دست در کمربندش دریغ دیده مسکین من که چشم حسود ز روز وصل به شب های دوری افکندش کنون که چشم من از روی دوست دور افتاد مگر به ماه کنم گاه گاه خرسندش وگر همام نگیرد قرار پس تدبیر بود مطالعه طلعت خداوندش