شمارهٔ ۱۵۰

ما به بوی زلف یار مهربان آسوده ایم گر نباشد مشک و عنبر در جهان آسوده ایم چون به خلوت با خیالش عشق بازی می کنیم از گلستان فارغیم از بوستان آسوده ایم تا خیال قامتش در دیده گریان ماست گر نروید سرو بر آب روان آسوده ایم ما که آسایش برای جان خود می خواستیم چون به ترک جان بگفتیم این زمان آسوده ایم دوش ناگه یار بی اغیار بر ما برگذشت آن تصور می کنیم و همچنان آسوده ایم همچو شاهان بر کنار ماه رویان بر حریر ما گدایان دوش خوش بر آستان آسوده ایم فارغیم از نغمه بلبل که شب ها تا سحر در میان کویش از بانگ سگان آسوده ایم در میان عاشقان وصف لبش گویند و بس کز صفت های بهشت جاودان آسوده ایم یک نفس از ذکر او خالی نمی باشد همام لاجرم ز انفاس آن شیرین زبان آسوده ایم