شمارهٔ ۱۹۲

معذورم اگر ورزم سودای چنین یاری ای چشم ملامت گر بنگر به رخش باری خامی که بدین صورت در کار نمی آید او را نتوان گفتن جز صورت دیواری گرد شکرت گردم کز وی مگسی رانم انصاف نمی دانم شیرین تر از این کاری در عهد لبت شاید کز بهر شکر آید از مصر بدین جانب هر روز خریداری زان روز همی ترسم کز خانه برون آیی صد فتنه پدید آید بر هر سر بازاری چشم تو همی ریزد خون دل ما لیکن در شهر نمی گردد از بیم تو عیاری در کوی تو یک ساعت از شب نتوان خفتن کز هر طرفی آید فریاد گرفتاری زین عاشق سرگردان از کبر مگردان سر کز کالبد خاکی جان را نبود عاری یک عشوه شیرین است امید همام از تو چون یار خودت خوانم یک بار بگو آری