شمارهٔ ۲۰۰

بگذشت بر نظارگان نگذاشت در قالب دلی از حسن او پر دیده ام این شیوه در هر منزلی چون باد بر ما بگذرد بر جانب ما ننگرد آرام دل ها می برد وصل چنین مستعجلی دل هاست در غوغای او سرها پر از سودای او افشانده خاک پای او در دیده هر صاحب دلی هستند مقبولان او در عشق مقتولان او قابل نشد این لطف را جز نیک بختی مقبلی در بحر عشقش عاشقان کردند کشتی ها روان بیرون نیامد زان میان یک تخته ای برساحلی رسم است بر دیوانگان زنجیر و زلف یار ما اندر سلاسل می کشد هر جا که بیند عاقلی حسن جهانگیرش نگر بگرفته عالم سر به سر ز افسانه سودای او خالی نیابی محفلی مرغان او را در قفس باشد همیشه این هوس کز گلستانش یک نفس باد آورد بوی گلی باشد همام از بوی او مشغول گفت و گوی او بی بوی جان آویز او پیدا نیابی بلبلی