شمارهٔ ۵۷
ه همام تبریزی
0
Altın Yaprak
جانا دهنت که هست چون چشمه نوش
می آوردش ظلمت شب در آغوش
آن پنبه پندار که در گوش تو بود
پشم آمد و یکباره برون کرد ز گوش
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş