شمارهٔ ۵۷

رندی و برناپیشه ای میر مغان را می رسد از تن نیاید ھیچ کار این شیوه جان را می رسد در بی نوایی عاشقی رندان خوشدل را رسد با فقر دایم تازگی سرو جوان را می رسد در عشق جانان یافت جان از گوهر معنی نشان بخشیده خورشید دان لعلی که کان را می رسد از عشق در صاحب نظر بینم نه در خامان اثر دل دارد از معنی خبر دعوی زبان را می رسد خورشید را گو دم مزن بنشین به جای خویشتن در ملک جانان سلطنت جان جهان را می رسد وقت سحر اوصاف گل از لهجه بلبل شنو کافسانۀ شیرین لبان شیرین زبان را می رسد دایم حدیث دلبران گوید همام مهربان کاین گفت و گوی شاهدان شیرین لبان را می رسد