شمارهٔ ۸۹

عشق از صورت او آینه جان بنمود تا در آن آینه عکس رخ جانان بنمود حسن او عکس جمالی ست که بیش از نظر است عجب است این که در آیینه امکان بنمود آب حیوان که میان ظلمات است نهان دوست در چشمه خورشید درفشان بنمود آن صفت ها که رسیده است به گوشم ز بهشت روی او چشم مرا روشن و آسان بنمود زلف بر عارض او چون رقم کفر کشید باد برداشت سر زلفش و ایمان بنمود گفتمش جز دل من هست تو را زندانی در شکن های سر زلف هزاران بنمود بر زبانم سخن نظم ثریا می رفت خنده زد بر سخنم رسته دندان بنمود آن که بخشید حلاوت به لب شیرینش در حدیثم اثری زان شکرستان بنمود می نماید به عنایت ز سخن های همام آن لطافت که ز شاخ گل خندان بنمود