شمارهٔ ۱۴۸

وقت آنست که ما جانب میخانه شویم چون پری ساقی ما شد همه دیوانه شویم جرعه ای چون بچشیدیم ز میخانه عشق عهد و پیمان شکنیم از پی پیمانه شویم آشنای حرم عشق چو گشتیم کنون خویش را ترک کنیم از همه بیگانه شویم مجلس ما چو ز شمع رخ او روشن شد بال و پر سوخته از عشق چو پروانه شویم ما که از جام تجلی جمالش مستیم حاش لله که دگر عاقل و فرزانه شویم کنج ویران چو بود مخزن گنج شاهی از پی گنج حقایق همه ویرانه شویم قطره هاییم جدا گشته ز بحر احدی غوطه در بحر خوریم و همه دردانه شویم همچو آیینه صافی همه یکرو باشیم چند دو روی و دو سر همچو سر شانه شویم حبذا شادی و آن حال که ما همچو حسین بی خود و مست از آن غمزه مستانه شویم