شمارهٔ ۲۶۰

آه که از ره کرم یار نکرد یاریی سوختم از غم و نشد رنجه بغمگساریی بر سر صید خود مرا کشت و نگاه هم نکرد لایق صید خسروی نیست چو من شکاریی چاره کار عاشقان زاری و زور و زر بود زور و زرم چو نیست هست چاره بنده زاریی کبر و ریا نمیکنم بر در کبریای او عزت و سرفرازیم مسکنت است و خواریی نیستم آتشی صفت سر بهوا نمی کشم بر درش آبروی من هست ز خاکساریی من بامید لطف تو آمده ام به پیش در بدرقه طریق من هست امیدواریی با تن همچو برگ که کوه بلا همی کشم پیشه عاشقان بود طاقت و برد باریی شد ز علاج درد من عقل بعجز معترف زانکه ز عشق خورده ام ضربت زخم کاریی گر به نثارت آورم همچو حسین جان بکف از رخ اهل دل کشم خجلت و شرمساریی