شمارهٔ ۲۶۰

زندگر تیغ و ریزد خون من عین مراد است این خوشم با جور ظلم او که عدلست آن و داد است این زاشک و آه خود سرگشته ام در بحر و بر دایم منم خاشاک و گردابست آن و گردباد است این نجات از بحر غم در سینه ام از آه میجوید که پندارد دلم کشتیست آن باد مراد است این نه ابرویست و نه مژگان خدنگست این کمانست آن نه مویست و نه روشامست آن و بامداد است این دل و جانم مگر دارند فکر هجر و وصل او که امشب در سرای تن غمین است آن و شاد است این بعقل آرد کسی کز عشق بهر چاره جویی رو زهی نادان که شاگرد است آن و استاد است این خوشم مشتاق زین پس با جفایش گر کند با من ستم بسیار و لطف اندک مست آن و زیاد است این