Cuma Koşusu

/siz de biliyorsunuz 'hüzün' bu yıl yine moda çocuklar/ cumartesi olanca buğusuyla yayılıyorken iğde dallarına, nar kırmızısı sıcaklığıyla örtülü caddelerden, kaldırımlardan sokak aralarına sızıp kara kavruk kadınların ve tezgâhtarların ellerinde bir tomurcuk, bir orkide çiği oluveriyor. /hüzün monepeto değil çocuklar/ yorgun, pazar çantalarını kavramış bilekler ince, ola ki nazenin bir gülümseyişi temiz giyimlilere değil, biliyorsunuz kravatla, fularla elma satılmaz çünkü yitmişlere, kumaş tüccarlarına, küfürbazlara yüzlerine bile bakmadan bir file dolusu hayat karşılığı ödeyiveriyor. /iyisi, kötüsü olmaz acının ve acı insanın yüzünde gizlidir; çocuklar/ oysa cuma bugün günlük güneşlik sevincin abidesi sisli vapurlar, sigara dumanları, yarım bırakılmış sarışınların yas günü bugün /ah! Robenson, cumayı bırak adandan 'yarın cumartesi' biliyorsun biliyorsun ben yeşil gözlü bir çinle avunabilirim Pekin'de bile olsa/ yavaş yavaş alışıyorum kente yeni gelmişlerin ürkek sorularına hatırımda gözlerle geçilen boğaz bir salı günü uzaklığında olsa da. /cuma cumartesi Robenson ve saire ne intihar ve balkon bir buse versene/ sonra yayılsın olanca buğusuyla özlem bitmeyen zafer haftası; 'hüzün' zaten.