Ayrılık Çeşmesi

Ölmüş birinin anısına beste yapıyordum akşamları ne çok ölü birikmiş arkamda ne çok kartvizit yaşarken görmedim saçlardaki güzelliği gözlerdeki parıltıyı; yastık iki kişi çok gelmiş yorganımızdaki bitki müzesi öpücüklerdeki kabartma çiçekler sevgi deyip geçmişim cankurtaran yeleklerini parmaklarımın ucunda krizler atlatmışım hedefe ulaştığım kadın figürleri sofrada vitrin süsü olup birikmiş saygıyla karışık korku duyduğum peçeteli şerefe sözleri kabuk ve kemiklerden yaratılmış arkadaşlıklar gürleyerek akmış üstüme ayağım terledi şarap sahilinde kumları kırmızıya boyadım yelken kupası için şimdi sana bakıyorum el öpme sahnesinde: benden tosun biri ne kadar zayıfladım dibe sürüklendiğimde kuruttum göğüs ucuma birikmiş terleri benim ol, bu masaya otur doku hasarından gönüllü dostum ol deve güreşinde arkadaşım kal diyen sarı çiçekli teklifler kanat açıklığım o kadar derin ki! bestem ayrılık çeşmesi, ağını tamamladı üstüme ne kadar zayıfladım pişmanlık denizinde; Ölmüş birinin anısına beste yapıyordum, zemin kayması ben şehir efsanesiydim, sokaklara at bağlardım sopayla dayak yedim gençliğimde güneş gözlüğümü çıkardığım dost sohbetlerinde evi bulmakta güçlük çektiğim günlerim oldu yarasa gördüm seni karşıladığım saat, kurşun kalemle sileceğim dedim, ondan attım tükenmez kalemdeki renkleri sevgi hissettim, şimdi ne çok ölüm; bestemdeki nota külleri bir karış toprak artık dostlukların kendisi atın üstüme, güneş nerden doğacak diye soracağınıza atın bestemdeki solfej anahtarlarını atın güzel oyunlar oynadık sizinle kapı tokmakları tanık buna bestem korkunun kokusuyla yazılıyor dinlerken martılar bana konacak hedefe ulaşmak için fistolu eteklerime kanat kırıklarından tüyler dikecek şimdi kartpostalım namluya kilitli atıp vuracağım kendimi su cenderesinde