Gölgeler Dünyası

H. Haşal’a Bende bir ikizin var Hilmi Akarsu ağına kucak açmış Çift kırılmayla bakmış yeryüzüne Bende bir ikizin var Hilmi Çakır bakar Uludağ körfezine Çapraz bakar, öğüt verir; karşı koyar Defterimde kurtuluş kitabı, tıp kanunu İçki sofrasında sen gibi öğüt verici, iyi mi? Kokulu kiraz, onu sen gibi severim, burukça Bende bir ikizin var Hilmi Kitaplarını açar bakarım, kuşkuya düşmeden Şiiri sana benzer yazarken, kanatlarıyla kaçar Sessizliği sana benzer, bakışı senden yaralı Kalınlaşır sabahları uyanma öncesi İkiye ayrılır öğle ertesi, yemek arasında İki yavru oluşur kendisinden, biri ben İkizim var Hilmi, bozgunculuğum istemeden Bende bir ikizin var Hilmi, kültür ağacı Altısı açık, yedi gizli maddede görülüyor hesabı Kendisi bir saray ağası, uyanmıyor telefon zilleriyle İstersen tuşa dokun; uyandır onu, ikizin deney ötesinde Ay ve güneş tutulmasından habersiz Yanlıştan kurtulmuş bir kişi Bende bir ikizin var Hilmi Şifa kitabında bir madde Din düşüncelerinde başlangıç sayılır Biliyorsun gölgeler dünyasına inanmam ben Ama sen kuşkuya düşme, ortalık açık madde Burukça soruyorum sana, akarsu teknesinde Ya da Uludağ’da karınca asidi bir masada Ben sarhoşken, sallanıyorken torbalı büyük Igrıp Ağına sarmışken beni, tek tekneyle kendi etrafımda O kadar yüz dönüyorken uçurumlar arasında Sinir çekirdekleri yaratıyorken Yeşil muhabbet makamında: ‘Dur, sus Hüseyin, gerçeğe var yanımdayken’ Asık yüzlüydün masaya örtü gerdiğinde Oranın kar bakışlı sahipleri Ocakta kıvılcım gibi patladı sende karşı durma saati: ‘Daha yavaş Hüseyin, gerçeği bulmadık daha Sen de varma sabaha, susalım bulutların yaklaşan örtüsüne..’ Şimdi sen de sus Hilmi Deney dünyasında İkizini sor bana göl çanaklarında İki yavru oluşur kendisinden