Sahipsiz Şiir

Kıymet bilenin çok diyorsun. Ve her seferinde sırtını dönüp gidiyorsun. Bense İstanbul’un Beyazıt meydanında yapayalnız kalıyorum. Saçlarına taktığın kırmızı gül büyülüyor beni, İstanbul’u dinliyorum, seni anıyorum Başımda akşamdan kalmanın, Ruhumda seni görmüş olmanın sarhoşluğuyla, Yaşamaya çalışıyorum. Keşke dediğin gibi olsa... Kadir kıymet bilenler öylesine çok olsa... Her güz döneminde biraz daha ağaran saçlarıma Pamuk gibi elleriyle dokunan olsa. Konuşmak istiyorsun havadan ve sudan sonra çocukluğumuzdan Keşke konuşmak bahsinin geçtiği kadar kolay. Çocukluğumuzdan alınarak kullanılacak kelimeler Ya da karanlıktan konuşacak kadar cesur olsak. Ve yerine en büyük korkumuzu Çocukluktan konuşmayı yaşamasak. Neyi konuşacağız sorusuyla birlikte bir şimşek çakmasa beynimizde... Ne olacak başkaca bir konu... Ben sen o ve diğerleri Sarılmaya doyamadıklarımızla, Yalan sevişmelerin ardından, Ertelediklerimiz, konuşmaya dayanamadığımız, Harcamak değil kullandığımız zaman idam edileceğimizi düşündüğümüz Yasaklı 12 eylül sözcüklerinden, birleştirilerek... Doğru olan ancak konuşulmayan hayat yalanlarıyla. Keşke çocuk kalsaydık... Ve tutuklu muyuz evimizde Yoksa oyunsuz odaya sürgün müyüz bilinmeden. Oysa sen tutuklu bense sürgünüm şimdi... Sorulması gereken bir soru var. Gitmek mi zor yoksa kalmak mı Ya da sürgün gitmek mi Yoksa olduğun yerde tutuklu yaşamak mı yani. Gidenlerin içinde dönememeye dair çocuksu korku Kalanlarda gidenlerin bir gün dönme umudu... Kıymet bilenin çok diyorsun. Oysa kim bilir sensiz kaçıncı gece. Kim bilir sensiz kaçıncı gece... Küskünüm sensizliğe Sense konuşmak istiyorsun çocukluğumuzdan Yoksa sensiz geçen günleri mi konuşacağız. Yoksa sensiz geçen sürgünün adı artık hayat mı? Sürgün ve umuda mahkum olmanın bir adı var mı? Sensiz seni yaşamak mı yoksa sevmek? Kıymet bilenin çok diyorsun. Ben sende gizliyim sevgili. Ruh bedende gizli. Ey sevgili seni benim gibi kim sevdi.