Ey İstanbul

Ey İstanbul gözlerde dökülen Yaşlarda yine sen varsın bilmem ne eylersin Fatihin adıyla konmuşsun her zerreye Lakin yaşanmadan anlatılmazsın ki hiçbir şeye Rahman ve rahimdi seni söyleten Her gönül çağlaması senden geçerdi Vefakâr canlar kız kulesiyle aşkı seçerdi Yedi tepende güneşi görür gibiyim Görünenleri yine sen seçersin Ey gönül ızdıraplarına merhem olan şehir Ey yaratanı mahcup etmeyen dilber Gökyüzün hiç olmadığı kadar engin Sultan Ahmet meydanın Gereğinden fazla huzur ihsan eğliyor Şimdi ise küçük çocukların var Boğazı selamlayıp gözlerdeki hayalimsi Sevinç yumağında kayboluyorlar bilmeden Seni anlatmak mı imkâna meyil vermeli Ey uğruna canların hiçe sayıldı Medeniyetler beşiği nakış nakış olmuş gecen Yağmurum keyfi yudumluyor İlk durakta sen varsın ki dökülen ellerinin kokusu Hoşça kal diyemem asla sana açılan her kapıda İstanbul aşkı karşılar gözlerim Sonsuzluğa kapanmasın ne olur Son dileğim yine sensin ey İstanbul Not:Bu eser Ümraniye belediyesinin Düzenlemiş olduğu İstanbul konulu Şiir yarışmasına katılmıştır.. Bilginize arz ederim.