Kolonlar Ağlıyor

Kolonlar ağlıyor. Hani beraberce gittiğimiz o kolonlar yok mu? Hani üzerine ismimizi kazıdığımız, Sevda sözcükleriyle dolup taşan o kolonlar; Hatırladın mı? Şimdi onlar bile yürekten ağlıyor... 5 katlı Apartmanın kolonlarıydı onlar. Taşıdığı dertler, Yetmiyormuş gibi, bir de bizim buluşmamıza şahit Oluyorlardı. O ıssız yerde kolonlar yokluğumuza hasret şimdi Gözyaşlarıma ağlıyorlar çürüyorlar En sağlam zeminde olsalar bile. Kolonlar ağlıyor yazılan her sözcükte... Her mısrada Kolonlar ağlıyor dile gelmek isteseler bile Güzelliğin dillere destan... Beton parçaları, Mahzun, mahzun bakıyor yüzüme yokluğumuzu, Tadıyorlar, şimdi hakkımız var mı? Bu zulmü Yaşatmaya hakkımız yok Kolon olsalar bile. Geçen sabah yine ziyarete gittim o ıssız yeri... Şimdi yerindeYeller esiyor Ne yapayım durup durup ağladım Yokluğun bu kadar ağır mı? Basıyor... Yoksa ben mi? varlığında mı? Sürünüyorum. Ama tek bildiğim kolonlar ağlıyor senin yokluğunda, Kolonlar dile geliyor... Her dokunuşunda; Kolonlar dile geliyor... Her susuşunda. Kolonlar Ahhh kolonlar Kolonlar ağlıyor Gece gündüz demeden.