Vatanım

Hani zaman olur ya bazen daldığın, Dostlar içinde bile yapayalnız kaldığın... Ümitler mahkum, hayaller son nefeste Mırıldanırsın ya bir hicranlı beste... Uçup kurtulmak istersin bu can kafesinden, Gayri haberin olmaz bayram arefesinden. Ne düşündüğünü bile bilemezsin, Düğün olur, bayram olur gülemezsin. Gönlünde hissettiğin yalnız bir sızıdır, Kazancı'nın hoyratı, Veysel'in sazıdır. Alır götürür seni götüreceği yere, Sevdaların gülleri bitireceği yere. O an elin yüreğinde acını okşarsın, Dert elleri öldürür, sen onunla yaşarsın. Güller verir tepeden tırnağa bulanınca, Gam diyarı gözyaşlarıyla sulanınca... Güller verir kar yanığı yüzlerden, Yediveren, sevda sanığı sözlerden... Nağmelerde hicran, sinelerde elem. Bu gamlı iklimde dillenir de alem, Kuşlar seni söyler nebat seni ey yar! Ümidim azığımdır, hasretin mey yar... Ne yana baksam sen gönlümün dilberi. Yüreğimi arkada bıraktığımdan beri, Bir atom bombasıyım patlamaya hazır, Ne bir dost yetişir imdada, ne de hızır. Böyle upuzun yollarda yürüdüm, yürüdüm... Seni andım ve yandım, eridim... Yine hasret, burada da buldu beni, Ne kimseler gördü, ne de anlayabildi beni.