Bir Yığınak Ellerim..

Bir yığınak ellerim : deprem gibi avuçluyorum masmavi gökyüzünü. Gözlerimde renk renk zaman Ve yağmurlar sayınca boğuluyorum ufkun en son noktasında Denizler adına çıldırıyor Gözlerim açılıyor çölü andıran bir kumsalda Sana uzanıyor sevdam.. Ve yalnızlığın kara treni yol alıyor hiç uğramadan duraklara Ormanlar biçiyor gözlerim yemyeşil Bir değişik sığıntı kalıyor öksüzlüğüme Karanfiller devşiriyorum Çiçek bahçelerinden küskün. Avare kayıtsızlığım üzgün ve bî-çare Kitaplar boyu ıssızlaşıyor çöl renkli ellerim. Güneş gerdan oluyor ,her nefesim yakıcı,azap Bir yürek doğruluyor bir kuşluk vakti Nurlar dağıtılıyor baş üstüne yüreğim.. Zaman hala yalnızlığını soluyor.. Nerede soluklarımızın sayısını bilen adem ?..