Sırılsıklam Şiir....

Önce bir mevsim gibi patlıyor ruhumda tabanca Sonra gergef gergef ışıklar salıyorum boylu boyunca. Ay değiyor ellerim buz Rüyalar belleğime sımsıkı mahfuz Yüreğimde kanım hâlâ devingen... Karanlık hücreleri temizliyorum ! Aydınlığın en nadide olanı neyse çıplak gökyüzünde .. kendimce bir vakit kuşanıyorum Kristal avizede gül ağlıyor hem sabah. Vakit sırılsıklam kartalların gözünde büyüyor av. Belki seher belki sabah gittikçe sıkılıyor zaman Dizeler tutuyorum henüz gün öksüz gözlere düşüyor deniz üstü henüz açık ikindilerin.. Rafları aralıyor gözlerim . Kutsal bir mabedin yankısı neyse kulaklarımda. Nerede yaşı eski bir kitap görse Öylesine cam kırıkları Kırılgan duygular can buluyor bin rengin içerisinde Eski dostlar kadar eski. Karşı selviden biliyorum Kelimelerin son kez tebessüm ettiğini Kırılan dalların hıçkırıklarından Hüngür hüngür ağladığını mermerlerin Kapaklar boyu zemheri/ uçuşan yapraklar boyu sonbahar Zamanın kutsallığını Apansız tutuyorum özgürlüğümü Hışmına uğruyorum kadim yalnızlığın. Ve bir niyet tutuyorum Kadife desenli yüreği kendince cevelan Gölgesi karşı tepelerde mahpus Kadim çınar kadar görkemli. Dallarını kırıyorum kim zümrüt dediyse Ulu ağaçların hem lale yüzlü gülüşlerinden Kendime pay biçiyorum Kayboluyorum yapraklar boyunca .. Bir rüyada yaşıyorum aklı avare Ötelere taşıyorum ayağımda kızgın kumlar Şiir sırılsıklam..