Çocuk

Bir çocuk tanıdım ben Bir öksüz çocuk Saçları sarı Gözleri boncuk boncuk. Bir elinde boya sandığı Bir elinde fırça Elleri boyalı Mavi gözlü, utangaç Gözleri yaşlı, yüreği pek, Gözü tok Ayağında papuç, Cebinde metelik yok. Asla kimseye minnet etmez Başı dik, gururlu Eğilmez, bükülmez Onurlu çocuk. Siftah yapamadığı bir gün Çok acıkmıştı Arkadaşına uydu Bir somon alıp kaçtı Hemen yakalandı Celseler yapıldı Maddeler sayıldı Suçlu bulundu, Yakalanıp kollarına kelepçe vuruldu. Mapushanede gün saydı Artık o da nefret ve kin doluydu Oysa daha dün Doğan her çocuk gibi Umut ve sevgi doluydu. Ümitleri, hayalleri vardı Bir somon çalmanın Bu kadar büyük suç olduğunu Bile bilmiyordu, Gidecek hiçbir yeri yoktu. Çoğu gün köprü altlarında Sokaklarda kaldı Bir gün alnındaki damgayı söküp Onurlu yaşayabileceğini umuyordu. Gücü yetmedi, söküp atamadı Biri tutsa elimden diyordu Tutmadı hiç kimse elinden Bir hataydı çocukluktu Yapmam bir daha dedi anlatamadı Anlamadı kimse dilinden. Oysa her gece geleceğe dair Güzel hayaller kuruyordu Gayret etti usta oldu Çırakları ona usta Bazıları ise hâlâ suçlu diyorlar İtilmese hiç suçlu olur muydu Tutulsa elinden doktor, mühendis, Savcı, hakim ya da polis Belki de öğretmen olurdu.