Utanıyorum

Nerde gözleri yaşlı bir anne görsem Şurda burda boynu bükük evladına ağlamış Küsmüş dünyaya yüreği evlat acısıyla yaralanmış Kahr ediyorum kadere sessiz sessiz onunla ağlıyorum. Nerde bir dilim ekmeğe muhtaç bir adam görsem Kim bilir nerede ne hata yaptı diyor içimden yabancı bir ses Belki de gerçek bu değil ya da hak etti Birden içimdeki gerçek ses dikleşiyor Şu üç günlük dünyada Hiçbir insan aç kalmayı hak etmez diyorum Duygularıma gem vuramıyor yine ağlıyorum. Nerde ele muhtaç bir insan görsem Rengi sararmış gözleri çukurlaşmış Bakışları ürkek muhtaçlığından utanmış Nerde gözü yaşlı bir çocuk görsem Bir kaleme bir deftere muhtaç kalmış Ya da bir kadın tutunmak için yaşama Sermiş çıplaklığını vücudunu satmış Olandan alıp vermek istiyorum yapamıyorum İnsanlığımdan utanıyorum. Yer yarılsa da girsem diyor yüreğim Yüzlerindeki çaresizliği saplanıyor içime Unutmak istesem de unutamıyorum Gözlerindeki mahçupluk çekiyor beni Utancımdan bakamıyorum. Hesap soruyor yüreğim nefsime Onlarsız yaşadıklarıma bakıyorum kızarıyor Dönüp aynada yüzüme bakamıyorum. Nerde bir adam görsem donmuş yüreği Sevgiyiyi muhabbeti şişelerde aramış Kalan ömrünü meyhanelere sarhoşluğa adamış Sokaklarda kalmış sokaklarda sabahlamış Çekip alasım gelir oradan çekip alamıyorum Çaresiz kalır elim, çaresizliğime kahırlanıyorum. Nerde taşlaşmış bir yürek görsem Anadan babadan evlattan sevgisini esirgemiş Nefsine esir olmuş insanlıktan nasiplenmemiş Koparıp yüreğimden bütün sevgileri Veresim gelir yüreğine, veremiyorum Her seferinde yapamadıklarıma hayıflanıyor İnsanlığımdan utanıyorum.