Mask

Gözlerimi kapıyorum: Sabah! Hızla düşüyor kirpiklerimde oyulan her solgun tomurcuğa. Tutup çenemi, bir rüzgar sayhası gibi çiviliyor sokağı köpürten camekana: Beklediğim kim var ki? Yerimde kimin silueti? Sokulsam: Bir mecradan diğerine atılan ruhum bilemem hangi ırmağın tapınağı? Oysa bütün fiillerin kılığında donuyor serpilen hilkatim. Nefesim zaman'a ve an'a dönüşüyor. Bense sözüme hep sondan başlıyorum: 'İlk hecede nasılım acaba' diye tutuluyorum dilimde kuruyan nabzıma. Farkediliyor mu rüyamı titreten bir kabus gibi mırıldandığım esrarlı dua? Ama nedense dönüp duruyorum yalnız A'rafa çıkan bu odanın sancılı kapısında. Biraz daha yanaşıyorum içimde o iki kıyının bir sar'a nöbeti gibi kımıldadığı oyuğa. Akıyor rengim haleler ve gölgeler halinde düşlere ve gerçeğe. Sabah, boynumu kırıyor. Hep o korkuyu yontuyor yüreğim. Ve panik, kendini delice deniyor yüzümde. Gözlerimi kapıyorum: Suretimin ikiziyim hala.