Söz

ben durgun ruhları taşıyamadım anlatamadım vaktin dolduğunu bulutu unutulmuş bir gökle sırdaş olup anlatamadım suların kabardığını, fırtınanın taştığını toprağın kıvrıldığını, çatladığını taşların her gece paylaşılan bir yüzden sarardığını uykularımın binlerce kez yanılmanın yorgunluğu artık sönmüş bir fenerden sislerden, peşpeşe yükselen bir kentlerden kentlerin kemirilen evlerinden bir yabancının ruhunu alkışlayıp okşayarak, akarsu havuzlarına karlı yamaçlara, sarnıçlara yeniden parıldayacak bir hayatın ateşini yakmaya yetmiyordu yetmiyordu bir gün bir falcıyı kandırmanın kurnazlığına ama sen, ilk kez bulmanın sarhoşluğu taşkın bir hayatın ürkek ve zamansız yolculuğu o kadar uzak ve o kadar korkulu mutluluğu evet, taşıyamadım durgun ruhları taşıyamazdım tanıyamadım bir böceğe yaslı adımları yankılayan kapıları (adım ve kapı ve yankı bendim gerçi) filiz süren, kabuk değiştiren yenilenen her ağaca yanaşamadım, beni bilen bir bakıcı çıksa bir sahtekar tutup yaşadığımı haykırsa ortaya konsa benden artan bana şaşırmazdım, hatırlanmaz aldanmazdım bütün sözlerin yanılacağını hangi yöne sapılsa ölüm figürlerinden kurulu yapılar karşısında susulacağını ............ zamansız bir kuşkuya düştüm ben aldandım pencereye vuran gürültülerde aklım karıştı, rehber olamadım örümceklere bir ejder ritmi kolladım hep sana ulaşan kıyılarda anla, kendime kurulan bir tuzağım ben yetişemem taş kemerleri aşan yorgancıya silemem, gözümden gitmez o dağın yolculukları her sabah önüme düşen bir hayalin simsiyah olmuş kurumları işte yalnız sana söylenen bir sözüm ben bak, günlerdir güneşi utandıran bir yangınla örtülü içim dışım ah, çıkar artık geceyi beni ayıltan ağzından geçeyim toz zerreleri altında mantar kokulu ülkenden ah, yalnız sana söylenmiş bir sözdüm ben.......