Zifiri

günesi düsürdüm elimden nehir, kalin, gür gördüm götürürken agaç gövdelerinin üzerinden hafif suretini odunlara takilip yil yil yirtilan ufuk gözlerinde kursuni bir çizgi günesi düsürdüm elimden uzak bir dag arkasindan batiyor simdi denize gayret misil misil bir sabahi düsürdüm ellerim karanlik, hayret sarkti görmeye bir defa daha olsun atlayisini o baligin ama düsüncesi agir önü zifiri yuvarlandi yüksekten yeniden tutunacak nergis betona çaldi bu sefer yineden ne koku, ne çiçek suretinde dönebildi ölümden belki beton belki ayna kabul edecek çok geçmeden griye karilan nergis yüzü bir kireç kuyusunda yanarken günesi düsürdüm bir issizlik yalazlandi önümde birden tenim gitgide açilmaya basladi atesten, isten sensiz, sökülen açik, renksiz geceden günesi düsürdüm elimden