Pencerem Ve Sensizliğim...

bir akşamdı penceremin önünde sensizliğe bakıyordum kapalıydı pencerem açılmıyordu ben içiten içe ağlıyordum pencerem dıştan ağlıyor buğulanıyordu gökyüzü renkten renge girmişti avaz avaz bağırarak sessizliği yaşıyordum bir akşamdı sessizdim sensizdim bir akşamdı sıradan akşamlar gibi ama hiçte sıradan olmayan senle sarıldığım akşamlara benzemeyen hasretinin yol kestiği pusu kurduğu senin hiç uğramadığın bir akşam hasretinin alev alev yandığı alev alev yaktığı bir akşamdı yanıyordum sensizdim bir akşamdı işte kafesteki kuşların sensizliği ötüştüğü sevdanın parmak uçlarıma kadar ulaştığı yağmurların yüreklere işlediği bütün bombaların piminin çekildiği bir sadık pencere bir sevda ve bir yanan yüreğin bulunduğu bir akşamdı seviyordum sensizdim bir akşamdı ki resmin gölgeme takılmıştı adreslenmişti bütün arzular bir nisan gecesiydi sanki her an yağmurmu daha çok ıslatıyordu yoksa sevdama ağladığım gözyaşlarım mı yüreğimi bilmiyordum yalnızca seni istiyordum seni bekliyordum bir akşamdı seni seviyordum sensizdim....