Curriculum Vitae

uzundur gece, uzundur, ölemeyen adam için, uzun süre yalpa vurur çıplak bakışları sokak lambalarının altında, içkili soluğuyla körleşen gözleri ve tırnaklarının altındaki et kırıntılarının kokuları, uyuşturmaz her zaman, Tanrım, uzundur gece. beyazlaşmıyor saçlarım, çünkü ben, makinelerin rahminden çıktım sürünerek, çamkatranı pembe bir çizgi çekmiş alnıma ve saç örgüsüne, saçlarda karbeyazı boğulmuş. Ama ben, büyük reis, yürüdüm onçarpıyüzbin ruhluk kent boyunca ve ayaklarım, onçarpıyüzbin soğumuş barış çubuğunun sarktığı, deri kaplı gökyüzünün altında kırkayaklar gibi kaynaşan ruhlara bastı. Çoğu kez meleklerin huzurunu istedim kendime, bir de dostlarımın çaresizlik çığlıklarıyla dolmuş av bölgelerini. ayakları ve kanatları iki yana açılmış, herkesin bildikleriyle havalandı gençliğim, kirli su birikintilerinin ve yaseminlerin üzerinden uçularak varıldı, kare köklerinin gizini saklayan gecelere, şimdi ölümün söylencesi, sanki her saat penceremde, kurt sütü verin bana ve gırtlağıma benden öncekilerin kahkahalarını akıtın, eğer safaların üstünde uyuya kalırsam, ve eğer görürsem utandırıcı bir düşte düşünmeyi beceremediğimi, ancak yılan biçimi saçakların püskülleriyle oynayabildiğimi. annelerimiz de düşlemişlerdi erkeklerinin geleceğini, pek etkileyiciydi gördükleri, her biri devrimci ve yalnızlığına gömülmüş, ama bahçede, duanın ardından, yalazlanmış otların üstüne eğildiklerinde, aşklarının geveze çocuğuyla eleleydiler. söyle, benim kederli babacığım, neden susmuştunuz o zamanlar, düşünmeyi sürdürecek yerde? gecelerden birinde yitip gittiğinde insan, ateş etmeyen bir topun yanında ve ateş fıskiyelerinin ortasında, kahredesiye uzundur gece; sarılık olmuş ayın atığının, safra rengi bir ışığın altında, iktidar özlemiyle dolu bir düşün ardından fırtına gibi geçip gitti (engelleyemediğim) kızak, içinde kürklere bürünmüş tarihle birlikte. uyuduğumdan değil: Uyanıktım aslında, buz iskeletlerinin arasında aradım yolumu, eve döndüm, kollarıma sarmaşıklar doladım ve bacaklarıma, güneşin kalıntılarının yardımıyla yıkıntıları aklaştırdım. kutladım büyük bayramları, ve ancak müjdelendikten sonra, ekmeği ikiye ayırdım. büyük izler bırakan bir zamanda, çabuk gitmelidir insan, bir ışıktan ötekine ya da bir ülkeden bir başkasına, gök kuşağının altında, pergelin ucu yürekte, odak noktası alınan ise, gece. alabildiğine açık. Dağlardan göller, göllerin içinde dağlar görünür, ve bulutların arasında, çalar birinin dünyasının çanları. kimin dünyası olduğunu öğrenmek ise bana yasaklanmıştır. bir Cuma günü oldu -oruçluydum yaşamım adına, havadan sanki limon suyu damlamaktaydı ve kılçıklar saplanmıştı damağıma- o sırada bir yüzük çıkardım açılan balığın içinden, doğumumda gecenin nehrine atılmış ve batmıştı. onu geceye geri verdim. ah, keşke korkmasaydım ölümden! bulabilseydim sözcükleri, (kaçırmasaydım) , dikenler olmasaydı yüreğimde, (güneşi vurabilseydim) , olmasaydı ağzımda bu susamışlık, (vahşi suları içmeseydim) , açmasaydım kirpiklerimi, (sicimi görmeseydim) . gökyüzü mü çekip götürdükleri? taşımasaydı eğer yeryüzü beni, çoktan uzanmış yatıyor olurdum, çoktan yatardım, gecenin olmamı istediği yerde, daha kabartmadan burun deliklerini, ve ayağını kaldırmadan yeni darbeler için, hep peşinde yeni darbelerin. hep gece. ve gün, hiç yok.