İstanbul

Benim sessiz sızım, Ait olduğum gökyüzünün sahibi, Biz artık biriz İstanbul, Sen ve ben... Seveni de, öldüreni de aynı, Nefreti de, çığlığı da aynı cellada. Bak benim yaralı fahişem, Bak yıkılışımın ilk ve tek şahidi. Biz artık biriz İstanbul, Sen ve ben... Sırtında kamçı izleri, Biçare haykıran bir çocuk sesi. Gör benim anam, Gör kollarımda soğuyan sevgilim. Biz artık biriz, Sen ve ben... Yüreğine kara sürülmüş, Sabah sisi altında darmaduman. Sus benim yatağım, yorganım, Sus ilk nefesimin kör şahidi Biz artık biriz, Nefessiz, izsiz, kimsesiz, Geri gelmeyensiz, sevmeyensiz. Sen ve ben İstanbul’ um, Biz biriz...