İşte Böyle...

Ya, işte tüm hikayeler böyledir, Benim yaldızlı fahişem, Senden düşmektir benim her harfim. Güçsüzlüğünü sakladığın yarı baygın edalarında, Benim tüm sarhoşluğum, tutunamadığım ayıklığım. Yaşlı İstanbul' a sürdüğün şu tatlı kokun varya, Onda saklı benim nefesimin sessizliği. Bir hikaye, bir düşüş, bir ses... Benim gülüşsüz erkeğim, Sendedir benim kimsesizliğim, Bir de o sabahlarda çiğ kokan, yolcuyu yoldan çıkaran. Gür ama ürkek sesinin, Artık yankılanmadığı odalarında evimin, Yüksek dozda hüzünden can çekişiyorum! Kirli Taksim' in kalabalığına sindirdiğin bakışların var ya, Onda benim kimselerin yüzüne bakamayışlarım. İşte tüm hikayeler böyle biter, ya tüm ayrılıklar? Benim dua gözlü sevdiğim, Duasızlığımdır benim senden her geçişim. Sızını sakladığın yarı bedenli yaşantında, Benim bütün geçmişim, tüm aklım fikrim... Dağınık yatağıma bıraktığın ıssızlığın var ya, Onda benim kaybolup, dönüş yolunu bulamayışlarım. Bir kafir, bir geçmişsiz, bir yolsuz... İşte her hikaye böyledir benim günahsız ecelim, Sesi en güzel gelen ölümüm, Düşsüzlüğümdür senin sessizliğin. Kibirli, suskun dudakların, cellat sözlerin, Çıkmaz sokak katilimdir sensizliğim. İşte, tüm yıkılışlar böyledir benim eşsiz morfinim, Sen bilmezsin, ölmek böyle birşeydir işte...