Şşşşt!

Şşşt! Ses çıkarma hiç, Sesi soluğu olmayan bir tablodayım. Kırmızıdayım, Ağıtlar yakıyorum dünüme, bugünüme. En sevdiğin renk buydu ya... Beyazdayım, Ürküyorum, en kirlisi olduğunu öğrendiğimden beri. Bir zamanlar senin rengindi ya... Sus dedim! Hiç konuşma. Bak, siyahtayım, Bakamıyorum aynalara, ardıma. Bu hep senmişsin meğer... Mavideyim, yeşildeyim, Yüzleşemiyorum, içim kaldırmıyor. Senin sesinin, gözlerinin renkleriydi ya... Sus artık! Renksizlikte, ışıksızlıktayım, Körü körüne yürüyorum ızdırapta. Sen renksiz bir yalanmışsın ya, Sus artık, hiç ses çıkarma...