Son Perde

Bu şehrin son perdesinde, Kapanmayı bir türlü beceremeyen. Kalabalığın hipnoz gözlerinde, Akıp giden ara sokaklara. Çalmayan, bozuk çalar saatlerde, Zamanı tarih öncesine ayarlı. Bir kadın, elinde yıllanmış şarap. Yıllanmış bir şarap kadın. Bakireliğinin kokusu daha dün gibi. Bebeğinin kayıp çığlıkları dünsüz gibi. Bu şehrin son perdesinde, Kapanmayı reddeden. Bir başınalığın pişmanlıktan dokunuşlarında, Geçmişi kötü bir rüya yapan. Kum saati bedenlerin kımıldanışlarında, Medcezirlere yılmadan. Bir kadın, çatlamış dudaklarında dalgaların tuzu. Tuzlu bir okyanus dalgası kadın. Uçsuz bucaksızlıkta, hep bir o yana bir bu yana. Aynı denizin aynı kumsalında salınmakta. Bu şehrin son perdesinde, Kapanmayan, inadeden. Naftalin kokulu yalnızlıklarında, Siyah beyaz resimleri aratan, Beyaz gelinliğini sürüyen saflıkta, Düğüne gelmeyen damadına aldırmadan. Bir kadın avuçlarında, saçlarında saflığının kokusu, Saf bir koku kadın. Bu şehrin son repliğinde, Kapanmayı reddeden perde kadın, Hem de en son nefesinde..