Müsennâ

I /Susmak, konuşmanın Gitmek, kalmaya demir atmanın Bir başka adıydı aslında Aşkın dilinde… İşit ve itaat et! / İşte yol ayrımı Git gidebildiğince Nasılsa zamanı esir almak beyhude Kopunca omuzlarındaki asırlık değirmen taşı Kırılınca boyunda boyunduruk Pusula doğru yöne döner elbet Başlar sessiz sedasız bir hicret Ihlamurlar çiçek açar İğdeler muhacir olur Senin adınla başlayınca alfabe Kara büyü bozulur… II Sor yollara Yapayalnız bir gül gülümseyince güneşin eteklerinde Yollar yokluktan bunalır Her dönüş sonrasında güneş yorulur Bulutlar alçalır da toprağa Şafağı bekleyen gece yorulur Gecelerde ay yorulur Zaman kilitlenir Kolda saat, duvarda takvim yorulur Mısralar bitap düşer Kâğıda düşmeyen şiir yorulur Ayaklar yorulur, duraklar yorulur Yollara sor… Sor Bana sor Güneşe uzanan kadim bir yolum ben Ya da hasretin boğazında bir el Ben senim aslında Çok uzaklarda, ama ismine müsennâ İçindeki çoçuk, içimdeki ihtiyar Yayından fırlamış bir ok İçi dışına kefen… Yolları bana sor… III Gör Gör, neden berzah'ta tutuklandığımı Gözlerimdeki şuleyi, içimdeki kıyameti gör Bütün sokaklar benim içimden doğup Sende son bulurken Gör nasıl yitip gittiğimi… Şaşkınlığımı, çaresizliğimi Menzillerde yok oluşumu Hasretin vuslata galebesini gör… IV Ve dahi Bil "Kûn fe yekûn" sırrını bil Mihrabı doğuda, minberi batıdaki mabedi bil Bil Adrianapolis'i neden yaktığımı Ve neden yandığımı bil… Bil Ve tevekkül et