Yitirilen Özlemler

Sevgiliye duyulan en büyük özlemleri taşıyorum yüreğimde, Nedendir bilinmez bir hasret, Yavan kalmış gibiyim fani dünyada Kalabalıklar, ben ve yalnızlık. Yürümekteyim gençliğimin patikalarında, Kayıplar da yaşanıyor, mutluluklar da. Sağımda solumda umutsuzluk filizlenirken Yükümü vurdum sırtıma. Gelmek şöyle dursun, gitmeye bile üşeniyor yansımalar. Erzurum'un karlı yollarıda yetmiyor gidişlere. Hayatın cilveli oyunları da açmıyor artık insanları. Yüzümüzde acının kırıntıları, Yürekte büyük bir boşluk, örseleniş. Gül yüzlü sevgililer de umudu yitirmiş, Herkes yanılgılarda diretmekte. Sancılarla doğan aşklar da ölmekte. Barışmıyor zalim felek kimselerle, Kader yazgısının satırarlarına sıkışmış mutlulukları aramaktayız. Kinimiz kendimize ve ona. Yıllanan yalnızlıklar eskidikçe, Daha bir yıkıyor kurulan düzeni. Kumpaslar ve cinayetler diz boyu. Dünü unutmaya, bu günü yaşamaya, Yarını beklemeye mecalsiz kalır mı yürekler? Artık gel demiyorum sevgili, Ne halin varsa gör öyle gel. Güller kokusunu yitirmiş, Zevksiz heyecanlar sarmış bedenleri, Türkülerde kalmış çıkarsız aşklar, Masum buseler bile şehvetin doruklarında, Kusuyoruz içimizdeki pisliği begonyalara. Gelme yarim buralara, Sana da bulaşmasın salgınlar. Uzakta kendin olmanda yeter bana. Korkma; bağımlılık kazandım sana, Diretsede insanlar bulaşmak yok pisliklere. Geceler daha bir güzel artık, Fakat karanlıklarda örtemiyor çirkin siluetleri. Kavuşmak belki yanılgılarla dolu bir mutluluk, Muammaya sürüklenmek, Billur tuz kıvamında aşa katılmak, Erimek yokluğun ince ruhunda, Suç işlemek derya deniz, Yine de sen bilirsin beklemek varsa Seninleyim bu kırlarda. Derdim yalnızlığım ve sen, Öfkem yaşanılmamış mutluluklar. Leylak renkli gülüşler, Mavi bile yitirdi kendini ömürlerde İnsanoğlu acımasız ve hain. Dedim ya; Sensizlikte yeter bana, Unut gitsin beni, en kolayı bu. Ocak 2004 Erzurum