Kızım Affet

Üzgünüm, canım kızım Gül kokulu tenine doyasıya sarılamamak Hastalığımı yenip seni çağıramamak Hasretin her gece yüreğimi yakıyor bebeğim Her kuytuda sana ağlıyor gözlerim Masmavi olacaktı gözlerin Baktığımda o gözlerine Gökyüzünü, çağlayan denizleri görecektim Küçücük, yumuşacık olacaktı ellerin Dokundukça huzuru hissedecektim Ve ayazlarda üşüyen ellerimi Senin sıcak ellerine değdirecektim Öyle hasretim sana Gözyaşlarım prangalarda eriyor kızım Her gece uykularımda ellerimi tutuyorsun Görmesem de hissediyorum canım Uzaklarda bir yerde değil; Sen içimde bir yerlerde bana ağlıyorsun Öyle tatlı olacaktı ki o yanakların Kıyamayacaktım bir kez dokunmaya Bahar kokacaktı o sırma saçların Kıyamayacaktım bir kez okşamaya Affet kızım ne olur affet Hastalığımda eriyorum günden güne Bir çağırsam gelirdin biliyorum Çağırmadım seni bebeğim Biliyorsun neden seni çağıramadığımı Ne olur affet kızım.... Olur da bir gün ölümü koklayıp Yalınayak yollarına koşarsam Gül bahçelerinde babanı karşılar mısın ?