Yaşam Battı Gözlerime

müthiş tacını giymiş isfahan'da ak perşembe sabahı hep kendine düşman mor cezalı harita ellerin hiç gidilmemiş... kırsal bir ayet gibi hep sevdim seni vakur bir sus'a kayıtlı senden sonramla kabullendim ayrılığı/ billahi öldüm baş ucumu sorma/ o benden kopuk! ve neresidir unutmanın mahzeni ben bunu bulamadım... cama düşen erken buğu ve otobüs duraklarında unutulmuş bir selam kadar yalnızım bu yüzden/ kesmedi acımı yitip giden karanlığım içimde ağlayan atlarla kaldım... üstelik çok hastalandım/ yatılı anılara takıldım düştüm dizlerim de kanadı güvendiğim güllerce beni kendinde unutan bu şehrin ve puslarla iğfal edilmiş gençliğimin acil kapılarında yana yakıla beklediğim çok vefalı haberdi yüzün... varlığın diyorum sevdiğim şükrediyorum olmasa da pencerem çok özlüyorum... gülüşün diyorum, sonra; ah…sorma! ne ak tırnak yaramda… gelemem/ yoksul çakıl taşları hep düşman bana... uzunca soğuk ve dumandan yontu varlığımla ben başımı sende yaktım sevdiğim... bu yüzden/ sevincim çılgın soluğum yalın ayak yaşam battı gözlerime göklerim taze toprak... bir olmaza adanmış çığlığımla kankardeş hançere kul/ sırtında bin yıkımla ambulanslar diyorum sevdiğim... her gece jilet atarlar şehre sirenler adın kanar/ hıçkırık sargı bezim yanmış bir ev önü olur kalbim her sabah annem ölür 14 Ekim 2012