شمارهٔ ۱۰۲
ج جهان ملک خاتون
0
Altın Yaprak
در باغ بدیدم صنمی سیمین خد
کز غایت حسن طعنه بر گل می زد
گفتم بگذار تا ببوسم پایت
گفتا نتوان ز دست هم صحبت بد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş