شمارهٔ ۱۲۹

دلم دیده به رویی خوب بسته ست ز جستجوی هرکس باز رسته ست چو زلف سرکشت آشفته حالیست چو لعل می پرستت می پرستست سر زلف سیاهت را وطن ساخت جزاک الله به نامی نیک جسته ست دو زلف تو پریشان حال چون من مدامت نرگس مخمور مستست رخت بنمای تا روشن شود چشم که دیدار رخت بر ما خجسته ست بسان بندگان بس سرو آزاد به خاک راه از آن بالا نشسته ست همیشه جامه مهرت نگارا به بالای دل ما نیک چستست دل سنگین من در آرزویت پریشان حال و سرگردان و خسته ست به باغ جان بسی سرو سمن بوی که پیش قامت رعناش پستست گل رویش به دست دیگران است دل و جان جهان از خار خسته ست