شمارهٔ ۱۳۱۶
ج جهان ملک خاتون
0
Altın Yaprak
تو تا کی با من مسکین نسازی
به زاری در غم هجرم گدازی
من از غم گر نسوزم پس چه سازم
تو با من گر نسازی با که سازی
نیاز من نمی دانی که چندست
که از من وز چو من صد بی نیازی
نیابی در جهان چندانکه جویی
چو من ثابت قدم در عشقبازی
ز چنگ محنتم بستان و بنواز
به رغم دشمنم گر می نوازی
به بستان سر فرازد سرو با وی
ترا زیبد نگارا سرفرازی
الا ای سرو ناز بوستانی
سزد گر پیش بالایش بنازی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş